Κυριακή , 22 Σεπτέμβριος 2019
Αρχική / ΚΟΙΝΩΝΙΑ / ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ / ΔΙΩΚΟΝΤΑΙ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΕΣ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑ

ΔΙΩΚΟΝΤΑΙ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΕΣ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑ

DSC_6134-1

Για … “πεπαλαιωμένες και κουραστικές απόψεις” διώκονται οι Βαϊνάς και Χρόνης! – 

Του Σπύρου Πετρίτη*

Για … “πεπαλαιωμένες και κουραστικές απόψεις” διώκονται οι Βαϊνάς και Χρόνης, αιρετοί εκπρόσωποι των δημόσιων εκπαιδευτικών λειτουργών της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης στα υπηρεσιακά συμβούλια! … Αυτή είναι περίπου η σύγχρονη δήθεν “απολιτίκ” άποψη, όπως αναδύθηκε από διαλόγους σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης, προς αντικατάσταση του “δι’ ασήμαντον αφορμήν”. Το ότι σε μια πραγματική, έστω και αστική δημοκρατία, μία τέτοια δίωξη και η δικαιολόγησή της, ως φαινόμενο, είναι και παράλογη, εκτός από πολιτικά ανεπίτρεπτη, δεν είναι άξιο σχολιασμού. Ωστόσο, αξίζει να δούμε αν η περίφημη “επάρατη” μεταπολίτευση κατέστρεψε τον ελληνικό λαό όντως, ή αν απλά “φοβήθηκε” να αναμετρηθεί με το (ακρο)δεξιό παρακράτος, αφήνοντας να υφέρπει μια κατάσταση στην τρίτη εξουσία που προϋπήρχε και δέσποζε στην πολιτική ζωή του τόπου για πολλές δεκαετίες πριν από τον Απρίλιο του 1967.

Η ίδια κατάσταση, ήταν καθημερινό καθεστώς, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, και στα ιδιωτικά τηλεοπτικά μέσα, κατά τα οποία είναι αποδεκτό νεοναζί δολοφόνοι να απολαμβάνουν πλήρως των δικαιωμάτων τους ως υπόδικοι, και μαχόμενοι συνδικαλιστές να διώκονται επειδή οι εισαγγελικές αρχές είναι “ακριβές στα πίτουρα και φτηνές στο αλεύρι”: Χρειάστηκε να δολοφονηθεί ο Φύσσας, για να προκύψει το πόρισμα Ντογιάκου, αλλά δεν χρειαζόταν καμία ανάλογη έρευνα για να διαπιστωθεί αν πραγματικά στοιχειοθείται κάποιου είδους παράπτωμα για μια αρνητική βαθμολογία υποψήφιου στελέχους της εκπαίδευσης από έναν αιρετό εκπρόσωπο των εργαζομένων του κλάδου (κάτι που οι διορισμένοι εκπρόσωποι έκαναν κατά κόρον, αδικώντας σε συνεντεύξεις “φωτισμένους” δασκάλους, όπως ήταν η γνωστή σε όλους Στέλλα Πρωτονοταρίου), πριν συρθούν στα δικαστήρια οι Βαϊνάς και Χρόνης. Είναι όμως τυχαίο το γεγονός ότι πρόκειται για γνωστά σε όλους μας για τη μαχητική συνδικαλιστική τους δράση πρόσωπα, μία δράση που οδήγησε και στη μήνυση από τον τ. Δ/ντή της Γ’ Δ/νσης Εκπαίδευσης Αθήνας, κο Αλεξανδράτο;

 

Είναι τυχαία η συμμετοχή τους σε όλα τα κινήματα της αριστεράς, μεταξύ των οποίων είναι το αντιφασιστικό, ένα αντιφασιστικό κίνημα που δεν φοβάται να αναδείξει την ύποπτη εύνοια ακόμα και του μεταπολιτευτικού κράτους και του δεξιού παρακράτους στον ακροδεξιό χώρο, ένα αντιφασιστικό κίνημα που φυσικά και είναι “κουραστικό”; Ένα τέτοιο αντιφασιστικό κίνημα είναι όχι μόνο κουραστικό, αλλά κι επικίνδυνο, και γι’ αυτό το λόγο προβάλλεται από τα αστικά ΜΜΕ ως “γραφικό” και “πεπαλαιωμένο”, γιατί ξύνει παλαιές πληγές, που έχουν κακοφορμίσει, ενώ αντιθέτως, ο νεοναζισμός και ο φασισμός παρουσιάζονται ως μια trendy εικόνα, αν λάβουμε υπ’ όψη τις συχνές εικόνες της σβάστικας στα μπράτσα Χρυσαυγιτών, ή τα σχόλια της Athens Voice για την κομψότατη κόρη Μιχαλολιάκου, που τα δερμάτινα της πάνε υπέροχα, αλλά ούτε λόγος για τον λόγο μίσους της και για την συμμετοχή της σε μια υπόδικη συμμορία!

 

Από την άλλη, επειδή είναι trendy και η αμφισβήτηση του συνδικαλισμού (η οποία όταν γίνεται αδιακρίτως συνοδεύεται από μια κρυφή νοσταλγία της τεράστιας διαπλοκής συγκεκριμένων συνδικαλιστικών παρατάξεων, που πολύ κόσμο “βόλεψαν”), κι επειδή όλοι οι συνδικαλιστές δεν είναι το ίδιο, θα ήθελα να κάνω και την εξής σημείωση σε τόνο πιο προσωπικό: Ανήμερα του Πολυτεχνείου δικάζονταν οι αιρετοί Βαϊνάς και Χρόνης! Η “ποινικοποίηση” του συνδικαλισμού είναι πρόδηλη και από αυτήν ακόμα την τυχαία, ελπίζω, σύμπτωση, που και για λόγους “τακτ” ακόμα, θα έπρεπε να είχε αποφευχθεί! Τι να καταλάβει όμως από τέτοιες “ευαισθησίες” ένας θεσμός που κήρυξε παράνομες και καταχρηστικές τόσες απεργίες την τελευταία πενταετία, που και ο ίδιος ο νομικός κόσμος εξανέστη, καθώς ο νόμος που επικαλέστηκαν τα δικαστήρια εξευτελίστηκε σε τέτοιο βαθμό που ξεχάσαμε και την ίδια την σκοπιμότητά του, που δεν είναι τυπικά τουλάχιστον το χτύπημα των συνδικαλιστικών μας δικαιωμάτων!

 

Από τη δική μου πλευρά, επειδή όλοι έχουμε την ιστορία μας, νιώθω την ηθική υποχρέωση να καταθέσω και ως εκπαιδευτικός την αμέριστη προσωπική στήριξή μου στον Παντελή, που όταν ο κος Μπράτης, που σήμερα επωφθαλμιά στην πολιτική χειραγώγηση των αναπληρωτών εκπαιδευτικών, και σύσσωμη η δική του παράταξη αρνούνταν το δικαίωμα εγγραφής των ωρομισθίων εκπαιδευτικών στα πρωτοβάθμια σωματεία, με γελοία νομικά τερτίπια, στο Αιγάλεω, όπου δίδασκα το μάθημά μου στο Ολοήμερο, έπραττε το συνδικαλιστικά αυτονόητο: Συγκεκριμένα, ο Σύλλογος όπου ήταν πρόεδρος είχε πάρει ομόφωνη απόφαση, παρά την αντίθετη στάση της ΔΟΕ, προεδρεύοντος του κου Μπράτη, για την αποδοχή του δικαιώματος εγγραφής των ωρομισθίων. Για κάτι τέτοια συνδικαλιστικά “αυτονόητα”, στην κατ’ επίφαση αστική μας δημοκρατία, αυτοί οι δύο εκπαιδευτικοί και αγωνιστές είναι υπόδικοι! Αν αυτό συνιστά “πεπαλαιωμένη και κουραστική άποψη”, δηλώνω απροκάλυπτα πεπαλαιωμένος και κουραστικός.

 

  • Ο Σπύρος Πετρίτης είναι θεατρολόγος, αν. εκπαιδευτικός στη δημόσια εκπαίδευση και εκλεγμένο μέλος του ΔΣ του συλλόγου εκπ/κών ΠΕ Ν.Σμύρνης.

Προσαρμοσμένη αναζήτηση

Δείτε επίσης

Ένας χρόνος από την επιβολή του τρίτου βάρβαρου μνημονίου

Ένας χρόνος κλείνει από τις δεύτερες βουλευτικές εκλογές του 2015 και την περιβόητη «δεύτερη ευκαιρία» …

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *